© 2017 by Rebekka Rogiest

  • Black Instagram Icon
  • LinkedIN Rebekka Rogiest
  • Facebook Art Crossing Gent
  • Twitter Rebekka Rogiest Gent

Rebekka Rogiest

Isegrimstraat 65 Gent, 9000

rebekka@artcrossing.be 

Tel: +32 (0)486 920 134 

Therapie bij

depressie

Depressieve symptomen
"Ik heb weer een depressie. Als ik jong was heb ik dat ook al een paar keer gehad", zegt de vrouw voor me in de zetel.
 
"Ah", zeg ik. En: "Goed. De ene depressie is de andere niet. Waar gaat het over in uw geval?".
 
Mevrouw, ergens halverwege de veertig, begint te spreken. Al is er nog net daarvoor een korte stilte, grijpen haar handen naar haar wangen en komen eerst enkele hartverscheurende snikken. Even snel als ze gekomen zijn, verdwijnen deze ook weer.
 
"Het is teveel", volgt er. Ze vertelt hoe haar vader twee jaar geleden kwam te overlijden en hoe nu haar vader ernstig dementerend is niet meer alleen kan thuis wonen. Haar zus woont over zee en is uit het zicht, letterlijk en figuurlijk. Het is allemaal aan haar. Haar partner is al een half jaar thuis met een burn-out en zijzelf sukkelt al vele jaren afwisselend met schouderproblemen, nekklachten en pijnen in de rechtervoet. Op haar werk kan ze zich niet meer focussen. De berekeningen die anders bijna zonder nadenken gebeuren komen er niet, of mits veel moeite en steeds vaker niet meer feilloos. Vrienden zijn er weinig of niet.
 
"Het is al mijn derde depressie. (stilte). Denk jij dat ik best terug pillen neem?"
"Ik ben hier omdat ik blijkbaar niet gelukkig kan zijn. Nochtans voel ik mij goed. Ik ben net gescheiden (op mijn vraag) maar ik heb daar geen last van. We leefden naast elkaar. Het is beter zo.
Misschien is het belangrijk dat je weet dat ik intolerant ben voor gluten en lactose.Sommmige mensen vinden dat ik anorectisch ben. Ik ben helemaal niet bezig met weinig willen eten, calorieën tellen of onzichtbaar willen zijn. Als ik thuis kom dan doe ik niets meer. Ik ga zitten en beweeg niet echt veel meer. Ik akn dan opeens erg verdrietig worden. Ik begrijp niet waarom."
"Ik kom naar hier om meer te weten te komen over mezelf. Ik was eerder vijf jaar bij iemand anders maar ik heb niet het gevoel dat dit nog helpt." Voor me aan de werktafel zit een prille dertiger. Sinds kort en voor het eerst in zijn leven werkzoekende. Hij is een creatieve duizendpoot, begenadigd tekenaar ook. Evenwel blinkt hij uit in het vernietigend spreken over elk mogelijke lijn die hij papier zet. Elk idee dat hij heeft, elk werk dat hij maakt wordt bij de eerste pennenstreek, van zodra het idee geboren is met de grond gelijk gemaakt. Hij komt tot niets. Hij kan 's morgens de idee hebben het huis te willen stofzuigen en drie uur later nog steeds in zijn zetel zitten met een ondertussen koud geworden kop koffie. In gang geraken is uiterst moeilijk, in gang blijven vaak van zeer korte duur. Er zijn vrouwen genoeg die interesse hebben in hem maar hij kan absoluut niet begrijpen wat ze in hem zien.