© 2017 by Rebekka Rogiest

  • Black Instagram Icon
  • LinkedIN Rebekka Rogiest
  • Facebook Art Crossing Gent
  • Twitter Rebekka Rogiest Gent

Rebekka Rogiest

Isegrimstraat 65 Gent, 9000

rebekka@artcrossing.be 

Tel: +32 (0)486 920 134 

Therapie bij

hooggevoeligheid

Hooggevoelig & hoogsensitief
Een klein jaar geleden rinkelt 's ochtends op een doordeweekse dag rond een uur of elf mijn telefoon. 
"Hallo, met Rebekka Rogiest", hoor ik mezelf zeggen. Er is stilte aan de andere kant van de lijn. Enkel een ademhaling. Een beetje hortend en stotend. En enkel seconden later een schor "Hallo"; het is een mannenstem.
"Dag meneer", zeg ik terug.
 
Nog meer stilte. Een stilte van waaruit een geluid ontstaat dat geen mens onberoerd laat: huilen. Niet wenen. Dit is huilen. En dan, doorheen een aan zwalpend geluid van tranen ontstaan klanken. Ik moet me goed concentreren om de woorden te verstaan:
 
"Ik ben mijn vrouw verloren".
Ik wacht even en zeg dan: "Dat is verschrikkelijk". 
Ik besef dat het misschien wel de allereerste keer is dat de man deze woorden luidop heeft uitgesproken en open meteen mijn agenda waarop ik hem een voorstel doe voor een afspraak twee dagen later. In andere situaties had ik waarschijnlijk gevraagd of hij graag een afspraak wou en wanneer dit dan wel voor hem zou passen. Niet deze keer. Niet bij deze man die net een van de moeilijkste woorden in zijn leven leek te hebben uitgesproken.
"Ok", zei hij en het gesprek werd beëindigd.
Ik heb Eddy - zo noem ik de man hier even - sindsdien wekelijks gezien. Elk week was hij er en kwam hij een half uur spreken. Een uur was voor hem ondraaglijk lang.
Eddy was een man van weinig woorden. Een vijftiger die al zijn hele leven keihard werkt binnen een hard arbeidersmilieu.
"Ge gaat de woorden uit mij moeten trekken", zei hij vaak. En dertig minuten later was hij vaak verbaasd: "ik verschiet er van dat ik zoveel vertel".
Eddy was niet alleen zijn vrouw verloren. Hij was zijn steun verloren. De vrouw die hem oriënteerde in het leven. Die het huishouden draaiende hield. Zij deed de boodschappen, de was, de plas, het aankopen van kledij voor haar en hem. hij werkte. Dat was hun verdeling. Al sinds hij 17 jaar oud was.
De weg van het beeldend werk, was niet Eddy's weg binnen de therapie. We gaven het een kans maar hij kon er niet veel mee. Hij stond er van versteld omdat hij nooit eerder in zijn leven had gesproken over wat hem diep van binnen echt bezighield. Laat staan met een 'vreemde'; wat ik als therapeut uiteraard ben.
Doorheen de sessies vertelde hij over zijn "Jeanine", over "de beste vrouw van de wereld zoals er geen twee zijn". Over hoe de kanker haar in geen tijd wist te vernietigen. Over de kwaadheid op de dokters die zich in hun prognose hadden vergist en hoe hij haar schoenen maanden lang recht op de mat zette toen hij thuis kwam.
Er waren moment van tranen van diep verdriet en rouw. Zoals op het moment dat hij zei:" Ik begin te beseffen dat ze nooit meer terug komt. Ik zei vaak tegen mezelf dat ze gewoon lang op reis was. maar ze is dood, he Rebekka?"
Andere momenten lachten we samen om anekdotes die hij vertelde.
Eddy leerde de binnenkant van een bankgebouw kennen, zijn huishouden doen, eten maken en invulling geven aan de tijd wanneer hij thuis kwam van het werk. Enkel boodschappen doen, dat blijft hij vreselijk moeilijk vinden: al die rekken en gangen waar om de zoveel tijd plots op dezelfde plaats iets anders ligt?!
Na een tiental maanden zat Eddy voor het laatst in de zetel tegenover me. Haar kledij hangt nog steeds in hun slaapkamer. Haar urne staat nog steeds naast hun bed en hij zegt elke avond iets tegen haar. Beneden staan enkele foto's maar haar schoenen en andere spullen van haar die beneden stonden, staan nu boven in de kast. Hij heeft voor het eerst sinds haar overlijden een klein reisje geboekt naar de plek waar hij vroeger elk jaar met haar heen ging en hij vertelde het me met een glimlach.
"Ik heb nog vaak verdriet" en het valt me nog steeds moeilijk als mensen me er over aanspreken. Maar ik voel me op dit moment echt goed en kan weer alleen verder.
 
"Ik weet je wel te vinden, hè?", klonk het. "Ik ga voorlopig nergens heen", zei ik.
"
HET EINDE 
Wanneer na verloop van tijd (hoelang hangt steeds af van de hindernissen die we onderweg tegen komen) beweging komt in uw klachten en je periodes kent dat het beter gaat, doe je er het beste aan om de sessie nog even verder te laten plaats vinden. Er onmiddellijk mee ophouden van zodra het beter gaat is vaak niet erg verstandig. De veranderingen die er zijn, zijn hoogstwaarschijnlijk nog geen diepgaande veranderingen.
Als je van plan bent om te stoppen met de sessies of de frequentie graag anders ziet, dien je dit te bespreken. Zo kunnen we dit samen bekijken en tot een goede beslissing komen.